Bladerunner 2049: rechten voor robots?

Pic: Bladerunner 2049, Columbia Pictures

Vorige week zag ik ‘Bladerunner 2049’, het vervolg op de science fiction-film ‘Bladerunner’ uit 1982. In beide films wordt jacht gemaakt op zogeheten ‘replicants’: robots met (artificiële) intelligentie en (zelf-) bewustzijn. De toekomstige overheid in die films ziet het als een probleem dat sommige van deze replicants vrij willen zijn. Maar – een advocaat verloochent zich nooit – bij mij kwam de vraag op: waarom mag een robot zonder pardon worden neergeknald?

Wat is een replicant eigenlijk? In Bladerunner 2049 zit een scène waarin de ‘fabrikant’ (type waanzinnige geleerde) aanwezig is bij de ‘geboorte’ van zo’n robot. In die scène valt een robot die de gedaante heeft van een naakte vrouw uit een zak op de grond. Ze is nog bedekt met een soort slijm en nauwelijks bij zinnen, maar dan  gebeurt het wonder: ze slaat haar ogen op en ze begrijpt dat ze ‘leeft’ – ze heeft bewustzijn gekregen! Hiermee is de replicant een levend wezen en wat meer is, ze is een volwassen mens-achtige met herinneringen en gevoelens; de herinneringen zijn geprogrammeerd, maar de gevoelens zijn echt.

Helaas voor deze specifieke robot, loopt het niet goed af. De fabrikant is om hem moverende redenen niet zo blij met haar als gehoopt, trekt een revolver, en schiet haar voor het hoofd. Er loopt een straal vloeistof uit, en ze is niet meer. Best raar, want de replicants zijn in allerlei opzichten buitengewoon menselijk, en onder (veel) meer willen ze niet dood.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat een replicant een afgeleide is van een mens, zodat hem/haar ten minste een bescherming behoort toe te komen die is afgeleid van de beschermwaardigheid van mensen. Wij vinden immers dat mensen rechten hebben, dus waarom zou een robot die in zoveel opzichten ‘menselijk’ is niet ook rechten hebben?

Bij veel van de argumenten voor  beschermwaardigheid wordt een beroep gedaan op het wonder van het menselijk leven. Waarom die beschermwaardigheid zich niet uitstrekt tot andere vormen dan menselijk leven is mij altijd een raadsel geweest en ik sluit me dan ook graag aan bij G.A. den Hartogh die zich al in 1993 afvroeg waarom respect voor het wonder van het leven een grond is om bijzondere beschermwaardigheid te verlenen aan mensen, in vergelijking met bijvoorbeeld berken of amoeben. In al die gevallen is immers ook sprake van leven, en het is niet minder wonderlijk. Het moge duidelijk zijn dat de robots ‘leven’, zij het niet precies zoals mensen dat doen.

De redenen waarom wij onze species beschermwaardiger achten dan andere, is enerzijds gebaseerd op de bijzondere affectieve band die wij nu eenmaal wèl aangaan met onze eigen soort en niet met een andere; en anderzijds zien we in ieder mens iets van de potentie van de gehele mensheid – en aangezien we de mensheid beschermwaardig achten, bieden we ook het individu bescherming. Deze twee argumenten worden doorgaans samengevat onder de noemer van ‘de menselijke waardigheid’. De kern van dit nogal diffuse begrip lijkt te zijn dat we het menselijk bewustzijn beschermwaardig achten (in tegenstelling tot bijvoorbeeld het dierlijk bewustzijn).

Maar hoe zit dat met de ‘robotlijke waardigheid’? Als de robot zelf-bewustzijn heeft en eruit ziet als een mens, en bovendien – zo blijkt uit beide Bladerunner-films – affectieve relaties aan kan gaan met mensen, moet deze robot dan niet behoed worden tegen die andere kant van de wonderlijke menselijke geest: willekeur en wreedheid?

Als een dergelijke intelligente robot géén bescherming toekomt, lijkt dat verschil voornamelijk gebaseerd op een onderscheid tussen de wijze van ontstaan en de mechanische werking van het innerlijk. Maar waarom is een andere manier van geboren worden een reden om iemand rechtsbescherming te ontzeggen? Heeft iemand die met een keizerssnede geboren wordt andere rechten dan iemand die via een andere uitgang ter wereld komt? En als het om het innerlijk mechaniek gaat: is iemand met een pacemaker of een kunstheup minder beschermwaardig?

Aan aansprakelijkheidsvragen begin ik dan nog maar nauwelijks. Want stel dat ik bijzonder veel van mijn robot houd (zoals Harrison Ford in Bladerunner doet), en ik moet toezien hoe mijn geliefde robot voor mijn ogen wordt neergeschoten; kan ik de moordenaar van mijn robot-liefje dan civielrechtelijk aanspreken voor het vergoeden van mijn emotionele schade?

Tot slot een soort van grapje, in het Engels: “A robot walks into a bar and orders a drink. The barman says, ‘We don’t serve robots here’. The robot says, ‘O, but some day you will’.”

(vragen, opmerkingen? Mail: contact@kracht-advocatuur.com)

PS. Deze blog, net als de film, gaat uit van een toekomst die nog wel even op zich kan laten wachten; maar dat betekent geenszins dat die toekomst voor altijd science fiction zal zijn. Men leze DIT ARTIKEL in Wired.

 

 

Advertenties
Geplaatst in Aansprakelijkheid, Maatschappij, Robots, Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Vervolg: De Bovenlanden, Amstelveen

P: Angelica Kauffman

Ik heb een zwak voor architectuur, maar ik benijd architecten hun beroep niet. Zo wijdde ik in een eerdere blog wat alinea’s aan het trieste lot van gebouw ‘De Bovenlanden’ in Amstelveen. Na jaren leegstand besloot de eigenaar het kantoorgebouw ‘te transformeren’ tot woningen, waarbij alle architectonisch karakteristieke elementen zouden verdwijnen. De oorspronkelijke ontwerper van de gevels verzette zich tegen de veranderingen met een beroep op zijn persoonlijkheidsrechten. Na de eerste ongelukkige uitspraak, nu het vervolg.

De Bovenlanden werd ontworpen als hoofdkantoor van KPMG, maar stond na het vertrek van de accountants leeg. Van paradepaardje van de ‘organische architectuur’ in Nederland, verwerd het tot een symbool van overbodige bedrijfsruimte. Was het al te karakteristiek, was het onpraktisch? Feit is dat de eigenaar, CRI, bij zijn streven om er woningen van te maken, meende dat de gevel geheel moest veranderen en alleen het casco bleef staan.

De architect van de karakteristieke gevels verzette zich bij de voorzieningenrechter, men leze DEZE BLOG. Het verzet leverde in eerste aanleg niets op, waarop een beroep volgde (bij het Hof Amsterdam, hersteld arrest op 21 maart 2017).  Maar – spoiler alert! – ook het hof kwam de architect niet tegemoet.

Ter opfrissing van het geheugen: bij het verbouwen of slopen van een gebouw, geldt dat de ontwerper zich kan verzetten tegen een wijziging die zijn ontwerp aantast, maar een ‘totale vernietiging’ (lees: sloop) is niet tegen te houden.

In deze zaak was dus de vraag of er sprake was van aantasting of vernietiging. De architect stelde dat het voor zijn ontwerp zo kenmerkende raampatroon in de verbouwplannen zou worden gehandhaafd. Zodoende zou er dus geen sprake zijn van totale vernietiging. Maar het hof oordeelde (r.o. 3.4.3):

“Ook indien het raampatroon als een kenmerkend stijlelement moet worden beschouwd, betekent dit niet … dat dit raampatroon als zelfstandig werk voor auteursrechtelijke bescherming in aanmerking komt. Nu voorshands niet van een auteursrechtelijk beschermd raampatroon kan worden gesproken, komt [de architect] te dien aanzien dus ook geen beroep toe op schending van zijn persoonlijkheidsrechten.”

De architect heeft het ook nog over de boeg van onrechtmatig handelen geprobeerd. Hij stelde dat de eigenaar misbruik maakte van recht (in de zin van art. 3:13 lid 2 BW)  door het gebouw onherkenbaar te willen transformeren in plaats van De Bovenlanden met behoud van de karakteristieke gevels opnieuw in te richten. Het is inventief geprobeerd. Ik citeer opnieuw het hof (r.o. 3.6.1):

“Aangezien [de architect] zich beroept op artikel 3:13 lid 2 BW (misbruik van bevoegdheid) dient hij binnen het kader van dit kort geding aannemelijk te maken dat vernietiging zijn belangen dusdanig onevenredig zwaar schaadt dat dit misbruik van bevoegdheid door CRI oplevert. Nog daargelaten hetgeen hiervoor onder grief 2 is overwogen, heeft [de architect] op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt dat de voorziene sloop en restyling van De Bovenlanden zijn belangen onevenredig schaadt; zoals hiervoor onder 3.5.2 werd overwogen is zelfs niet aannemelijk dat dit leidt tot het verkleinen van zijn kans op opdrachten. De enkele omstandigheid dat in het buitenland de sloop wellicht wordt gezien als oneervol is niet voldoende voor de aannemelijkheid van onevenredig zwaar nadeel. CRI heeft immers overtuigend en onderbouwd aangevoerd en ter zitting toegelicht dat zij na zes jaar leegstand, waarbij aanzienlijk verlies is geleden, nu groot belang heeft bij sloop. Dat CRI door over te gaan tot vernietiging misbruik van bevoegdheid maakt is derhalve niet aannemelijk geworden. De enkele stelling van [de architect] dat hij heeft aangeboden het gebouw aan te passen en geschikt te maken voor bewoning werpt geen ander licht op de zaak, nu niet aannemelijk is dat een aldus aangepast gebouw door CRI te verhuren zou zijn zoals zij thans met haar (eigen) bouwplannen beoogt. De grief faalt.”

Een interessante stelling van de architect is nog, “dat de totaalindruk van het nieuwe ontwerp onder omstandigheden kan worden geassocieerd met de oorspronkelijke architect zonder dat voor hem kenmerkende stijlelementen behouden zijn gebleven…”

Deze stelling lijkt te zijn ontleend aan het merkenrecht, waar ‘associatie’ van het ene merk met het andere merk een criterium is. Gedoeld wordt dan op de mogelijkheid dat de consument in verwarring wordt gebracht over wie nu eigenlijk verantwoordelijk is voor het product in kwestie. Maar ook daar haalt het hof zijn schouders over op:

“Als [de architect] heeft willen betogen dat de mogelijkheid van associatie van de totaalindruk van het nieuwe ontwerp met hem als oorspronkelijke architect van het oude ontwerp reeds een aantasting van zijn persoonlijkheidsrechten oplevert wordt dat betoog, als zonder grond in de Auteurswet, verworpen. Indien de mogelijkheid van associatie het criterium is, zou dit betekenen dat – naar CRI terecht aanvoert – transformatie van De Bovenlanden in het geheel niet mogelijk is.”

Adieu, Bovenlanden!

(Vragen, opmerkingen? Mail: contact@kracht-advocatuur.com)

Geplaatst in Architectuur, Auteursrecht, Bouwen, Onrechtmatige daad | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Auteursrecht op verbouwing en creatieve administratie

Bouwen en verbouwen, het blijft een rijke bron voor rechtspraak. In deze blog een bespreking van een vonnis naar aanleiding van de verbouwing van een boerderij. Het vonnis laat zich lezen als een handboek voor sjoemelaars.

Het vonnis van de Rechtbank Gelderland is al uit 2015 maar pas onlangs gepubliceerd. De kwestie betreft een boerderij met bijgebouwen in slechte staat. De nieuwe eigenaar wil er een mode-atelier in vestigen en heeft een architectenbureau ingeschakeld om de noodzakelijke tekeningen te maken en de verbouwing te begeleiden. Dat architectenbureau bestaat – zo laat het vonnis zich tenminste lezen – uit één architect die handelt vanuit twee of drie vennootschappen, waarvan er eentje inmiddels failliet is*.

Er is een overeenkomst waarin de rechten en plichten over en weer zijn vastgelegd. Onder meer is bepaald dat de architect via zijn vennootschap (‘betrokken partij’) recht heeft op een vergoeding van 10% van de uiteindelijke bouwsom (in het algemeen al het soort regeling dat een aanmoediging is om de bouwkosten gierend uit de hand te laten lopen, en dat blijkt ook hier weer. Men leze door!) Halverwege de verbouwing ontstaat er ruzie over het al dan niet betalen van bepaalde rekeningen, en de architect beëindigt de samenwerking. Vervolgens wordt de bouw alsnog door de opdrachtgever afgemaakt naar tekeningen van de architect.

Het conflict dat volgt, laat zich raden: de architect beroept zich op zijn auteursrechten voor het ontwerp voor het bijgebouw en eist een vergoeding op grond van inbreuk. Maar zo simpel blijkt het allemaal niet te liggen. Het vonnis is geanonimiseerd en daardoor wat lastig leesbaar, maar het blijkt dat de architect een spookhuis aan vennootschappen heeft opgetrokken, en dat hij handelde als bestuurder van telkens andere vennootschappen, waaronder de failliette ‘betrokken partij’.

Het lijkt aanvankelijk een geslaagde wedstrijd voor de opdrachtgever. Voor de verbouwing en de nieuwbouw maakte de architect tekeningen die in rekening werden gebracht bij de opdrachtgever. Maar de architect liet bepaalde aannemers óók voor die tekeningen betalen; dat brachten die aannemers dan óók weer in rekening bij de opdrachtgever. Over de op die manier opgehoogde verbouwingskosten moest de opdrachtgever vervolgens weer 10% commissie betalen aan weer een andere vennootschap van de architect (de al eerder genoemde failliete ‘betrokken partij’). Dat is onrechtmatig, oordeelt de rechtbank, en daarmee krijgt de opdrachtgever zo’n Eur. 38.000,= terug.

Maar die vreugde is van korte duur. Als ik het vonnis goed begrijp, was ‘de betrokken partij’ belast met de begeleiding van de bouw (waarvoor hij dus 10% van de totale bouwsom ontving); en daartoe was er een ‘projectrekening’ waar de opdrachtgever geld op stortte, zodat de architect via ‘betrokken partij’ daarmee de aannemers kon betalen. Maar toen die vennootschap  failliet ging, viel het geld op de projectrekening in het faillissement van ‘betrokken partij’.

Helaas voor de opdrachtgever, oordeelt de rechtbank dat ‘de gedaagde c.s.’ niet aansprakelijk gesteld kan worden voor deze situatie. De gekozen constructie droeg nu eenmaal het risico in zich dat geld op de projectrekening nog niet was doorbetaald aan derden; en ook dat het in een eventueel faillissement zou kunnen vallen. Daarmee is de opdrachtgever zijn geld de facto twee keer kwijt, want door het faillissement kregen de aannemers niet betaald en moest de opdrachtgever hen alsnog, rechtstreeks betalen. Hierbij gaat het om meer dan Eur. 300.000,=

En het wordt nog zuurder. De opdrachtgever stelt dat de ‘betrokken partij’ voor het uitvoeren van de bouwbegeleiding, waarvoor 10% van de bouwkosten in rekening werd gebracht, nog weer iemand anders heeft ingehuurd. De kosten van deze derde, meer dan 20.000,= euro, werden als ‘bouwkosten’ opgevoerd, waardoor de ‘betrokken partij’ weer een hogere rekening kon sturen. Helaas voor de opdrachtgever blijkt nu het nut voor de architect als bestuurder van al die vennootschappen.

Onder bijzondere omstandigheden is, naast aansprakelijkheid van een vennootschap, ook ruimte voor aansprakelijkheid van een bestuurder van de vennootschap, in dit geval de architect. Maar daarvoor is vereist dat die bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt. De opdrachtgever heeft volgens de rechtbank niet toegelicht op grond waarvan de architect als bestuurder van ‘betrokken partij’ persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt door het inzetten van die derde en het doorberekenen van de daarmee gepaard gaande kosten. Ook is niet duidelijk of dit inzetten en doorberekenen is toe te schrijven aan de architect anders dan in zijn hoedanigheid van bestuurder van ‘betrokken partij’. De architect gaat dus ook hier vrijuit.

Tot slot, voorzover nog niet duidelijk was dat deze architect wel van wanten weet, heeft hij zelfs nog een reconventionele vordering ingesteld: hij beroept zich op zijn auteursrechten voor het ontwerp voor het bijgebouw en eist een vergoeding op grond van inbreuk en schending van zijn persoonlijkheidsrechten. De gevorderde vergoeding wordt begroot op de hoogte van onbetaalde rekeningen (+ Eur. 14.000,=) De opdrachtgever verweert zich door te stellen dat het om een schuur gaat en dat een vennootschap (zoals die van de architect) geen persoonlijkheidsrechten kan claimen, maar daar gaat de rechtbank niet in mee. De opdrachtgever moet alsnog zijn rekening aan de architect betalen voor het ontwerp.

De conclusie is er eigenlijk vooral één van financiële aard. Het is duidelijk dat er in de bouw regelmatig situaties ontstaan waarbij opdrachtgevers opvallend weinig waar voor hun geld krijgen. De bouwers zijn ervaren en men kijkt niet op een faillissementje meer of minder; de gemiddelde opdrachtgever daarentegen vormt een makkelijk slachtoffer. Wie het zich veroorloven kan, doet er dus goed aan om voorafgaand aan de opdrachtverlening te onderzoeken hoe hij/zij zich kan beschermen tegen de bouwers.

Zie ook deze blogs: over onbetrouwbare dakdekkers, over architecten versus failliete aannemers, en over de nutteloze persoonlijkheidsrechten van een architect bij sloop.

(Vragen, opmerkingen? Mail: erik.devos@kracht-advocatuur.com)

  • Het vonnis wekt de indruk dat het architectenbureau (‘betrokken partij’) dan weer eens optreedt als architect (‘gedaagde’) en dan weer eens als bestuurder van een vennootschap die architectenwerkzaamheden verricht (‘gedaagde sub 3’); maar dat het in wezen telkens om dezelfde persoon gaat. De rechtbank vat de wederpartij van de opdrachtgever als volgt samen: “[gedaagde] is architect en bouwtechnoloog. Hij is enig aandeelhouder en bestuurder van [gedaagde sub 2] , die op haar beurt enig aandeelhouder en bestuurder is van [gedaagde sub 3] . [gedaagde sub 2] was ook enig aandeelhouder en bestuurder van [betrokken partij] (verder: [betrokken partij] ), welke vennootschap op 26 maart 2013 failliet is verklaard.”
Geplaatst in Architectuur, Bouwen, Effectief procederen, Onrechtmatige daad | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afgebroken onderhandelingen en geschonden vertrouwen

Een aanbod om te onderhandelen is nog geen reden voor een feestje (p: EdV)

Een telkens terugkerend fenomeen: vanaf welk moment zijn er consequenties verbonden aan onderhandelingen? Dit naar aanleiding van een vonnis van de Rechtbank Rotterdam d.d. 12 april 2017 over afgebroken onderhandelingen nadat een potentiële koper voorbarig was gaan twitteren.

De kwestie: energieproducent Eneco (en aandeelhouder ‘Dong’) heeft/hebben een energiecentrale in de verkoop. Eneco, ALT en Romar sluiten een Non-circumvention, non-disclosure, confidentiality and working agreement (kortweg: de Overeenkomst), met als doel het zoeken door ALT en Romar van een mogelijke koper van de Eneco-centrale. Bij een geslaagde verkoop ontvangen ALT en Romar een fee van 1,5% van de verkoopprijs.

ALT/Romar vinden die koper in het Nigeriaanse ‘3D Hi Tech’. Er wordt afgesproken dat Eneco een ‘Letter of Intent’ of ‘Memorandum of Understanding’ zal opstellen met afspraken en voorwaarden voor een mogelijke verkoop, maar dan gaat het mis. Nog vóór er iets is ondertekend, publiceert 3D HiTech op Twitter een enthousiast bericht over het bezoek van de ‘dynamicvertegenwoordiger van 3D HiTech aan Eneco. De tweet wordt op eerste verzoek van Eneco verwijderd, maar heeft dan al 22 uur online gestaan. Eneco vindt dat de tweet in strijd is met de vertrouwelijkheid die was afgesproken in de Overeenkomst met ALT/Romar, en trekt zich terug uit de onderhandelingen.

Er volgt een rechtszaak, waarin ALT/Romar stellen dat Eneco zich zich zonder goede reden heeft teruggetrokken uit de onderhandelingen met 3D HiTech. Ze vorderen schadevergoeding wegens misgelopen inkomsten. De rechtbank overweegt “dat het beginsel van contractsvrijheid meebrengt dat het een partij in principe vrij staat onderhandelingen af te breken. Slechts onder bijzondere omstandigheden kan een partij zich niet meer terugtrekken uit onderhandelingen zonder schadeplichtig te worden. Daarbij kan met name van belang zijn in hoeverre de wederpartij gerechtvaardigd mocht vertrouwen op het tot stand komen van een overeenkomst.”

Volgens de rechtbank was Eneco tegenover ALT/Romar alleen maar verplicht om serieus met 3D HiTech te onderhandelen. Dat heeft ze gedaan. Dat Eneco de onderhandelingen heeft gestaakt is niet te wijten aan willekeur, maar aan het eigen gedrag van de door ALT en Romar aangedragen potentiële koper.

ALT en Romar stellen dat de kortstondige tweet de afbreking van de onderhandelingen niet rechtvaardigde, maar volgens de rechtbank miskennen ze daarbij de eigen afweging die Eneco in de gegeven omstandigheden mocht maken. Omdat ALT/Romar wisten dat de tweet in strijd was met de geheimhouding mochten zij op dat moment niet meer gerechtvaardigd vertrouwen op het tot stand komen van een overeenkomst tussen Eneco en 3D HiTech.

Omdat Eneco niet gehouden was tot het voortzetten van de onderhandelingen met 3D HiTech, is er geen basis voor het betalen van een schadevergoeding aan ALT/Romar gerelateerd aan een gemiste ‘successfee’; er is immers geen sprake van een geslaagde verkoop. Bovendien volgt uit de Overeenkomst tussen ALT/Romar en Eneco volgens de rechtbank ook niet dat Eneco überhaupt gehouden was om de centrale te verkopen, noch om gebruik te maken van de bemiddelingsdiensten van ALT/Romar.

Wat valt hiervan te leren? In ieder geval dat ‘onderhandelen’ niet hetzelfde is als ‘afspraken maken’. Er volgt ook uit dat gemaakte afspraken (zoals over geheimhouding) moeten worden nagekomen. En het meest belangrijke: het gebruik van vage onderhandelings-instrumenten, zoals het voornemen om een ‘Letter of Intent’ op te stellen, leidt niet tot aansprakelijkheid. Toch jammer voor ALT en Romar, want de inzet was € 5.000.000,=

Geplaatst in Aansprakelijkheid, Effectief procederen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Apple’s Algemene Voorwaarden als ‘graphic novel’

De cover van ‘Terms and Conditions’. P: Robert Sikoryak

In de beeldende kunst is het werken met ‘found footage‘ min-of-meer algemeen aanvaard. In muziek niet, want daar heet overname van een fragment ‘sampling‘, en voor het gebruik van samples is een ingewikkeld betalingssysteem opgezet. Het grijze gebied betreft werken met teksten van anderen: wat bijvoorbeeld te denken van een bewerking van de algemene voorwaarden van Apple’s iTunes tot een ‘graphic novel’?

In de onvolprezen Britse krant The Guardian las ik een artikel over de striptekenaar Robert Sikoryak. Sikoryak heeft een stripboek gemaakt waarin Steve Jobs de vorm aanneemt van bekende stripfiguren (o.a. Snoopy en Homer Simpson), terwijl hij de letterlijke tekst uitspreekt van de (Engelstalige) algemene voorwaarden van iTunes.

Het is een feit van algemene bekendheid dat niemand ooit Apple’s (belachelijk uitgebreide) algemene voorwaarden leest, Sikoryak is waarschijnlijk de eerste. Aan het einde van het artikel vraagt de journalist aan Sikoryak af hij zich zorgen begon te maken toen hij die algemene voorwaarden las. Sikoryak antwoordt: “Some of the language about not using the material you get from iTunes to infringe the intellectual property rights of a third party or Applethat made me nervous as I was drawing. Have I done that? I think they’re talking about apps.”

Wat dat laatste betreft, is het antwoord vermoedelijk een ferm ‘Neen!’ ‘Intellectual Property’, oftewel Intellectuele Eigendom/IE, strekt zich uit tot alle originele scheppingen, en zelfs tot software. Apps worden dus zéker beschermd door het IE-recht, maar alle andere Apple-scheppingen worden dat ook.

Naar Nederlands recht (maar overal ter wereld gelden soortgelijke regels) valt Apple’s hardware onder het octrooirecht. Apple’s merken, zoals ‘Apple’ en ‘iTunes’ worden beschermd door het merkenrecht, en de tekst van Apple’s algemene voorwaarden wordt beschermd door het auteursrecht. “Ja, maar,” hoor ik u al zeggen, “je mag toch citeren, en deze bewerking is toch kunst? En in ieder geval is het een parodie!”

Tja.

De Auteurswet is tamelijk duidelijk over het alleenrecht van de maker (d.w.z. van de ‘rechthebbende’) om toestemming te geven voor gebruik van een ‘werk’. Wat is een werk? “In het algemeen ieder voortbrengsel op het gebied van letterkunde, wetenschap of kunst, op welke wijze of in welken vorm het ook tot uitdrukking zij gebracht.” In beginsel is iedere tekst dus een ‘werk’, maar in het befaamde ‘Endstra-arrest’ heeft de Hoge Raad dat iets genuanceerd, kort samengevat: als het werk een vorm heeft die zo banaal of triviaal is, dat daarachter geen creatieve arbeid van welke aard ook valt te aan te wijzen, krijgt de maker geen auteursrecht.

Het staat buiten kijf dat de tekst van Apple’s algemene voorwaarden een oorspronkelijke tekst is. Het is misschien geen literatuur of poëzie (en zelfs daar kun je over twisten), maar de schrijver(s) ervan heeft/hebben keuzes moeten maken in de manier waarop ze hun tekst vorm hebben gegeven. Het is ook duidelijk dat er géén sprake is van een citaat: Sikoryak heeft immers de héle tekst overgenomen, dat maakt zijn werk juist zo grappig. Daarmee staat in beginsel vast dat Sikoryak inbreuk maakt op Apple’s auteursrecht.

Is het werk van Sikoryak dan niet een toegestane parodie? Ook daar valt over te twisten. Zonder twijfel is dit gebruik  van een formeel juridisch document ontregelend en grappig – maar daarmee is het nog geen parodie. Sikoryak gebruikt de volledige, letterlijke tekst, hij heeft hem alleen maar geïllustreerd. Die illustraties (waaronder Snoopy met een ongeschoren Steve Jobs-baard en een koltrui) op zichzelf zijn waarschijnlijk wel toegestane parodieën, maar de tekst heeft Sikoryak op geen enkele manier veranderd.

Hoewel Apple weinig belang erbij heeft om de verspreiding van haar algemene voorwaarden tegen te gaan (integendeel zelfs!), zou het dat waarschijnlijk wel kunnen doen. De vraag is dus: heeft Apple gevoel voor humor?

(Andere vragen, opmerkingen? Neem contact op via http://www.kracht.legal)

 

Geplaatst in Auteursrecht | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bollywood drama: schadeberekening illegale dvd’s

serveimage-1In deze bizarre tijden is het verleidelijk om alleen nog maar over politiek te praten. Het leek tenslotte even alsof het einde van de Westerse beschaving nabij was, en daar wil een mens toch iets over zeggen. Nu de soep weliswaar heet blijft, maar toch nog niet hoeft te worden gegeten, is het de hoogste tijd om terug te keren naar de basis: het recht in de praktijk! Daarom in deze blog iets over schadevergoeding.

Aanleiding is een uitspraak van de rechtbank Den Haag in een inbreukzaak tussen een leverancier van ‘Bollywood’-films en een verkoper van illegale kopieën. De kwestie in het kort: de rechthebbende op bepaalde Indiase films leverde dvd’s aan twee wederverkopers (‘Govinda Videocentre’ en ‘Govinda Tours’, samen ‘Govinda c.s.’). Maar Govinda c.s. besloot op enig moment om op de inkoopkosten te besparen en begon illegale (zelf gemaakte?) kopieën te verkopen. Een rechtszaak volgde en de rechtbank oordeelde dat er inderdaad sprake was van inbreuk, maar hoeveel kopieën had Govinda c.s. verkocht, welke inkomsten was de leverancier misgelopen?

Gevolg was een verwijzing naar ‘de schadestaat-procedure’; dat is een aparte rechtsgang, waarin partijen hun stellingen over de omvang van de schade -en hoe die te berekenen- moeten toelichten. In IE-procedures komt het niet vaak voor, in ‘gewone’ aansprakelijkheidszaken is het gebruikelijker: het voordeel van deze procedure is dat al vaststaat dat er onrechtmatig gehandeld is èn wie er verantwoordelijk is voor de schade, zodat die lastige rechtsvragen achter de rug zijn. Het nadeel is dat het mogelijk is dat na langdurig procederen er alsnog geoordeeld wordt dat er nauwelijks schade is geleden. Spoiler alert! Zo verging het ook de eiser in deze zaak.

De gedaagden waren bij vonnis van 2 januari 2013 veroordeeld tot schadevergoeding en/of winstafdracht ‘nader op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet’.  In de schadestaatprocedure vorderde de eiser vervolgens veroordeling van Govinda c.s. tot betaling van een kleine 40.000 Euros.

De eiser kwam op dat bedrag door te kijken naar de gemiddelde verkoop van zijn films (met mooie titels als ‘Khoya Khoya Chand‘, ‘Umrao Jaan‘, en ‘Bas ek pal‘), en naar de verwachte  en de werkelijke verkoop aan Govinda c.s. Daarbij ging hij uit van een verkoopprijs van € 2,- per DVD en een brutowinstmarge van 67%.

Maar in de beste Agatha Christie-traditie komt er nu in deze blog een addertje onder het gras vandaan, waarvan u het bestaan niet wist, maar schrijver dezes wèl: de veroordeling door de rechtbank had geen betrekking op alle ‘Govinda-partijen’, maar slechts op één daarvan. Daarmee viel dus al een deel van de vordering weg. En die ene overgebleven partij verweerde zich -kort samengevat- door te zeggen dat dat de cijfers van eiser niet deugden omdat ze -ik parafraseer- deels gebaseerd waren op ‘wishful thinking’.

De rechtbank besluit de schade dan maar (beredeneerd) te schatten. Zodoende komt ze tot een schadevergoeding voor de eiser van € 2.307,-. Extra zuur is dat de eiser de proceskosten moet betalen van de partij die hij ten onrechte in het geding had betrokken, à € 1.533,50. Uiteindelijk is de uitkomst dus tamelijk dramatisch: de eiser heeft weliswaar op bijna alle fronten gelijk gekregen, maar hij blijft alsnog met vrijwel lege handen achter.

 

 

Geplaatst in Aansprakelijkheid, Auteursrecht, Procesrecht | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het gelijk van Donald Trump en Henk Kamp

Fritz Lang, 'Metropolis' (1927)

De robot in ‘Metropolis’ (Fritz Lang, 1927)

In het Financieele Dagblad van 12 januari 2017 stond een artikel over minister Henk Kamp (Economische Zaken), die een pleidooi hield voor de ontwikkeling van robotica in Nederland: ‘Met robotica wordt werkgelegenheid behouden.’ En daarnaast een artikel over Donald Trump. Toeval?

Werkgelegenheid is een permanente zorg van democratische staten. De vrees is – kort samengevat – dat de bevolking maar tot een beperkt niveau kan verarmen, c.q. verhongeren, voordat de revolutie uit zal breken. Globalisatie leek het antwoord, maar zolangzamerhand ontstaat de indruk dat die juist tegengesteld is aan het beleid om de bevolking tevreden te houden door werk en inkomen. Het economische model achter ongebreidelde globalisatie deugt namelijk niet, als ik het goed zie.

De gedachte is dat door hindernissen voor internationale handel op te ruimen,  bedrijven toegang krijgen tot een grotere afzetmarkt en ze meer spullen kunnen verkopen. Wie de beste kwaliteit tegen de laagste prijs kan bieden, verdient het meeste geld. Er schuilen echter diverse adders onder het gras. Als volgt.

Om ‘de laagste prijs’ te kunnen bieden, wordt er op arbeidsloon bespaard. Gevolg is dat  de productie telkens naar een land met nòg lagere lonen verplaatst zal worden. De hoogte van de lonen komt dus permanent onder druk te staan, want de lonen kunnen altijd verder omlaag.

Er doet zich dan de volgende paradox voor: als fabrieken zich verplaatsen naar een land met lage lonen, wordt de arbeidsbevolking daar (in theorie) welvarender, zodat ze meer kunnen gaan kopen; op die (iets) welvarender markt ontstaat dan meteen prijs-concurrentie; zodat fabrikanten hun productiefaciliteiten willen verplaatsen naar een nog-lager-lonen-land.

Regeringen proberen de rondreizende bedrijven te paaien met lage belastingen, en ook díe kunnen altijd nog wel iets lager. Lage belastingen hebben echter tot gevolg dat de staat verarmt. De armere staat zal moeten bezuinigen, bijvoorbeeld op de sociale infrastructuur.

Om de bevolking tevreden te houden moet de staat nu schulden maken. Bovendien raakt de  staat overgeleverd aan bedrijven die de bevolking ten minste nog een baantje tegen een lage vergoeding willen geven. De staat moet dan zorgen voor goede fysieke infrastructuur en sociale stabiliteit; maar omdat de staat en de bevolking verarmen, verslechteren zowel de fysieke als de sociale infrastructuur, zodat bedrijven zullen vragen om lagere belastingen en lagere lonen.

Nadat de lonen zijn verlaagd, en de belastingen voor bedrijven zijn afgeschaft, en de (sociale) infrastructuur is ingestort, volgt dus alsnog opstand. Dat is waar we nu de eerste tekenen van meemaken. Opstand in het Westen betekent vooralsnog: verkiezingswinst voor politici die (i) het volk zeggen dat het de schuld is van de buitenlanders en die (ii) beloven dat ze de goede tijden  zullen laten herleven. Enter de nieuwe president van de Verenigde Staten!

Donald Trump wil de infrastructuur verbeteren, belastingen verlagen, en hij wil dat bedrijven zich (opnieuw) in de V.S. vestigen. Gevolg van zulk beleid zal zijn dat òf het minimumloon kariger moet òf de producten van buitenlandse bedrijven duurder moeten worden. Hij heeft aangekondigd voor het laatste te kiezen. Trump kiest dus tegen de globalisering en als Amerikaanse bedrijven daar in meegaan, zou hij inderdaad het lot van de eigen arbeidsbevolking misschien iets kunnen verbeteren. Go, Donald!

Maar ook hierbij ligt een forse adder in het gras te wachten. Er is al op gewezen dat als de V.S. hogere importarieven gaan heffen voor buitenlandse bedrijven, andere landen waarschijnlijk hetzelfde zullen gaan doen voor Amerikaanse bedrijven. De afzetmarkt voor Amerikaanse bedrijven verkleint dus, zodat de lonen omlaag moeten om de winstgevendheid op peil te houden of de winst zal dalen.

Is de enige oplossing voor het voortdenderende globalisatie-circus dan het verlagen van bedrijfswinsten, tarieven-oorlogen, en desondanks lage lonen? Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Enter Henk Kamp! Onze minister van Economische Zaken heeft een oplossing. Hij zet zich in voor de ontwikkeling van robots. Want, zegt hij: “Door robots op een goede manier in te schakelen kunnen we werk houden. Het is wel ander werk. Maar je behoudt alles wat eromheen zit. De productontwikkeling, de verkoop, het onderhoud en de dienstverlening vindt dan wel in je eigen land plaats.”

Ik denk dat zowel Donald Trump als Henk Kamp (vermoedelijk ‘bien étonnées de se trouver ensemble’) gelijk hebben. Trump heeft, wellicht onbedoeld, gelijk als hij bedrijven wil dwingen om het belang van de bevolking mee te wegen óók als dat betekent dat ze minder winst maken. En Henk Kamp heeft gelijk als hij bedoelt dat een land met een goed opgeleide bevolking aantrekkelijke producten kan blijven ontwikkelen en kan uitbaten.

Voor Amerikaanse bedrijven betekent dat: verlaag de productiekosten door productontwikkeling uit te besteden aan kleine, buitenlandse bedrijven. En dat betekent voor Nederlandse bedrijven: ontwikkel producten die niet afhankelijk zijn van de plek waar de fabriek staat – kortom, ontwikkel technologie die beschermd wordt door het Intellectuele Eigendom-recht, zodat er licenties verleend kunnen worden.

Komt dan toch nog alles goed in 2017?

(Vragen over Intellectuele Eigendomsrecht? Mail: erik.devos@kracht-advocatuur.com)

 

 

 

Geplaatst in ICT, Licenties, Maatschappij | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De rechtsstaat in interessante tijden

P: Leni Riefenstahl

P: Leni Riefenstahl

Het recht komt tot stand in de context van de maatschappij. Maar de maatschappij verandert voortdurend en we leven in interessante tijden, waarbij ‘interessant’ een eufemisme is voor ‘angstaanjagend’. Staan we met het ene collectieve been in het graf en met de andere collectieve voet op een bananenschil, of valt het allemaal nog wel mee?

Het recht wordt beïnvloed door welvaart. Daarmee gaat het in Nederland best goed: het modale inkomen stijgt al jaren en ook de koopkrachtontwikkeling is niet slecht. De komende Amerikaanse president is tegen vrijhandelsverdragen en vóór importheffingen, wat de handel zal beïnvloeden, maar wat Nederland betreft is de handel met Duitsland een stuk belangrijker (zelfs België is voor ons belangrijker!). Bovendien: we importeren meer uit de VS dan we er naartoe exporteren.

Maar welvaart is niet hetzelfde als vertrouwen dat het allemaal goed zal komen of zal blijven gaan. Uit onderzoek blijkt dat Nederlanders vertrouwen hebben in instellingen en in hun medemensen, maar ruim 35% van de bevolking voelt zich wel eens onveilig. Wie de krant leest, zal waarschijnlijk tot de conclusie komen dat die onveiligheid wel ergens op gebaseerd is: heel Europa (en de Verenigde Staten!) wordt immers bedreigd door het grote gevaar van de extremistische moslims en hun terroristische aanslagen? Nou: erg rationeel is die angst niet, want in Nederland is de kans om slachtoffer te worden van een terroristische aanslag aanzienlijk kleiner dan de kans om van een trappetje te vallen en daaraan te overlijden – en dan zwijgen we nog over het aantal verkeersdoden dat er ieder jaar opnieuw valt.

Toch wordt in Nederland het aantal maatregelen om ‘terrorisme’ te bestrijden stelselmatig opgevoerd. Recent dieptepunt is een wetsvoorstel waarbij het ‘opzettelijk verblijf in een gebied dat bij algemene maatregel van bestuur is aangewezen als een onder controle van een terroristische organisatie staand gebied’ strafbaar wordt gesteld. Gevolg van een dergelijke wet zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat iemand die naar zo’n ‘aangewezen’ land gaat niet meer terug naar Nederland kan zonder angst voor vervolging. Zelfs iemand die op vakantie is in zo’n land, voldoet al aan de delictsomschrijving. En hoe komt de gemiddelde Nederlander er achter om welke gebieden het nu eigenlijk gaat?

Het gevaar komt ook op andere manieren inmiddels van de overheid, waarbij te denken valt aan afluisterpraktijken en andere vormen van onnodige surveillance. Het is, met dank aan Edward Snowden, inmiddels een feit van algemene bekendheid dat iedereen altijd en overal wordt afgeluisterd, tot en met de Duitse bondskanselier aan toe. Wat gebeurt er met al die gegevens? Welke waarborgen zijn er nog als een kwaadaardige overheid die gegevens wil inzetten tegen de eigen bevolking? En ik wil niet in herhalingen vallen, maar dit is wat de aankomende Amerikaanse president heeft gezegd over martelen.

Er worden dezer dagen nogal eens vergelijkingen gemaakt met de Nazis en hun voormannen. Menigeen wordt uitgemaakt voor ‘fasicst’ of ‘nieuwe Hitler’. Ik houd daar niet van. Die vergelijkingen zijn namelijk lui en ontnemen het zicht  op wat het werkelijke gevaar is. Het gevaar is nìet dat er politici zijn die akelige praatjes uitslaan (al mag dat best wat minder), het echte gevaar bestaat uit de stelselmatige afkalving van de rechtsstaat en het oplossen van de zekerheid van een rechtvaardige maatschappij.

Mijn conclusie is dus helaas nogal somber. Burgerrechten worden ondermijnd. Discriminatie van bevolkingsgroepen wordt normaal. Grote bedrijven hoeven al amper belasting meer te betalen, en zelfs dat beetje betalen ze liever niet. En in plaats van samenwerking te zoeken en werkelijk een gemeenschappelijke oplossing na te streven, geven hetzerige politici liever de schuld aan ‘Brussel’.

Is er nog hoop, zijn er alternatieven? Om te beginnen gewoon weer eens naar de grondwet kijken en geen speciale wetten opstellen die alleen maar bepaalde bevolkingsgroepen zullen treffen. Vervolgens eens kijken wat de maatschappij ècht nodig heeft: mensen met een goede opleiding, de vrijheid om werkelijk eigen keuzes te maken, en een evenwichtige verdeling van werk en kapitaal. En dan komt het met het recht ook wel weer goed. Hoop ik.

(In deze blog wordt in normale tijden meestal jurisprudentie rond Intellectuele Eigendom besproken, want daar hebben we namelijk óók verstand van. Vragen? Mail: erik.devos@kracht-advocatuur.com)

PS. Voor wie van cijfers en feiten houdt (want hoewel deze blog niet bepaald meningsvrij is, zijn die meningen – meestal – wel ergens op gebaseerd):

Het modale inkomen steeg van plm. Eur. 5.000,- in 1970 tot Eur. 33.000,- in 2013,  met een gemiddeld besteedbaar inkomen per huishouden van Eur. 24.000,- . De handel tussen Nederland en de VS is substantieel: in 2014 werd er voor 27 miljard Euro geïmporteerd en voor 19 miljard Euro geëxporteerd. De export naar België bedroeg ongeveer 50 miljard Euro. Verkeersdoden: in 1972 stierven er in Nederland 3264 mensen in het verkeer. In 2015 waren dat er 621. In de VS zijn er jaarlijks ongeveer 33.000 verkeersdoden. Nederland is wereldwijd koploper met aftappen van telefoongesprekken: gemiddeld worden er 2200 nummers per dag getapt, waarvan 80 procent mobiele nummers. In Frankrijk is meer dan een jaar geleden de noodtoestand ingevoerd, die telkens weer wordt verlengd. En tot slot, de Nazis deden óók net alsof ze nog een gewone rechtsstaat waren: denk aan de ‘Wet ter Bescherming van het Duitse Bloed en de Duitse Eer‘.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst in Maatschappij | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Trump, Wilders, de Kunst, en wat belangrijk is.

Rembrandt, ‘De Nachtwacht’, 1642.

In mijn tijdslijn op Facebook zag ik, tussen de verwijzingen naar wéér een verbijsterd commentaar over Donald Trump door, een berichtje over een ‘rondetafelgesprek’ van de Kamercommissie voor Cultuur, Onderwijs en Wetenschap met vertegenwoordigers van diverse cultuurfondsen. En hoewel er ogenschijnlijk geen verband is tussen die twee verschijnselen, wil ik in deze blog bepleiten dat er een verband wordt gemáákt. Als volgt.

Hoe je ’t ook wendt of keert, Trump deed openlijk een beroep op een racistische/sexistische/anti-islamitische onderstroom in de Amerikaanse samenleving, en die onderstroom bleek een forse rivier te zijn. Trump toonde zich daarmee de Amerikaanse oom van politici als de Franse Marine Le Pen, de Oostenrijkse Heinz-Christian Strache, of ‘onze eigen’ Geert Wilders. En wat in de VS kan gebeuren, kan hier ook gebeuren. Voordat je ’t weet hebben we hier ook een politicus aan de macht die haat en onverdraagzaamheid predikt.

Ik wil niet de politieke voorkeuren van tientallen miljoenen mensen verdacht maken, maar ik ben er wèl van overtuigd dat het een slecht idee is om mensen aan de macht te krijgen die er op gespitst zijn de samenleving te verdelen in elkaar bestrijdende groepen. Een verdeling langs etnische of religieuze lijnen roept geweld en tegengeweld op, en in Europa hebben we daar geen goede ervaringen mee (dat hebben ze in de VS trouwens ook niet, maar dat terzijde).

Het probleem is nog niet eens de racistische polemiek van de genoemde politici per se (al is die verwerpelijk, laat dat duidelijk zijn), het probleem is het onbeheersbare geweld dat ermee wordt opgeroepen. Dat geweld is niet alleen fysiek, maar het is ook mentaal: de valse argumenten en scheldpartijen van een Geert Wilders bederven het maatschappelijke debat en verrotten de maatschappij. Als de discussie gevoerd wordt op het niveau van ‘minder Marokkanen’ of ‘minder Mexicanen’, is het onmogelijk om nog iets verstandigs te zeggen over waarom het goed is om wèl de hoeder te zijn van elkaars broeders.

En dat is waar er een rol is weggelegd voor de kunstfondsen (en dus ook voor de Kamercommissie voor Cultuur, Onderwijs en Wetenschap): het zijn bij uitstek de kunsten die kunnen helpen om de maatschappij te helen.

Het is belangrijk om te laten zien dat ‘Europa’ niet een stelletje bureaucraten in Brussel is, maar dat Europa de optelsom is van Schubert, Sartre, Reve, Moravia, Fellini, Kafka, Godard, Dostojevski, The Beatles en Pallas Athene. Het is belangrijk om te laten zien dat ‘ons’ Europa nìet een winner-takes-all maatschappij is à la de Amerikaanse, maar dat Europa staat voor een samenleving waarin niemand aan z’n lot wordt overgelaten. Het is belangrijk om voortdurend te benadrukken dat beschaving méér is dan onbeperkt Amerikaanse romkoms kijken op Netflix.

Het is belangrijk dat onze politici zeggen dat beschaving betekent dat er goede zorg is voor iedereen, dat beschaving betekent dat we het land niet vergiftigen en de zeeën niet leegvissen. Dat beschaving betekent dat er goed en toegankelijk onderwijs is voor iedereen, dat de universiteiten niet telkens duurder worden en de smartphones steeds goedkoper, dat ‘tweede-generatie Marokkanen’ eigenlijk ‘eerste-generatie Nederlanders’ zijn, dat veiligheid betekent dat de politie niet discrimineert. Dat schoolkinderen weten wie Plato en Nietschze waren; dat ze begrijpen waarom mensen willen geloven in de Boeddha, de Profeet of de Christus; dat mensen weten dat 70 jaar vrede een godsgeschenk is.

Het is belangrijk dat ‘de politiek’ – en dus ook de vaste Kamercommissie voor Cultuur, Onderwijs en Wetenschap – ervoor zorgt dat het huis van onze cultuur beschermd wordt tegen de barbaren.

(Deze blog gaat meestal over juridische zaken, maar nu even niet. Of toch wel: de rechtsstaat is er om iederéén te beschermen. Vragen?  Neem contact op met erik.devos@kracht-advocatuur.com)

 

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst in Maatschappij | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

To dream the impossible dream

Flag, 1967 Encaustic and collage on three canvas panels - 33 1/2 x 56 1/4 in. overall

P: Jasper Johns, ‘Flag’, 1967

When ‘Brexit‘ happened, I wrote a post about it, because the UK leaving the EU directly affects us all. When Donald Trump said ‘Let’s make America great again’, I wrote a post wondering what he meant by that. Now that Trump will be the next president of the U.S.A., I once again deviate from the razor-edge of Dutch Intellectual Property law, and wonder what the future holds in store for us, European citizens, Intellectual Property-lawyers even.

First, a disclaimer. This post is not about the perceived dangers of a Trump-presidency. Second, nobody knows anything. And third, even though the policy decisions of an American president have repercussions for the rest of the world, I am not an American and do not claim to know why a majority of American voters feel attracted to politicians as controversial as Donald Trump.

What this blog is about, is what we – foreigners all – can expect, based on the promises made during the Trump campaign, because American presidents tend to keep their promises. According to research, on average some 75% of promises made during the campaigns get actually put into action. On the trail, Trump basically promised a policy based on three pillars: immigration, creation of jobs, and counter-terrorism. (I deduce this from a Washington Post article.) So let’s see: what does that mean?

‘Immigration’ means, I take it, enforcing existing laws against illegal aliens and deporting some 11 million people. This will probably make life harder for many people now living in the USA, and discourage illegal immigration there. This might mean more refugees and fortune-seekers will want to turn their eyes to Europe, although it’s hard to imagine 11 million Mexicans heading this way.

‘Counter terrorism’ for Donald Trump, means a slew of measures aimed against muslims home and abroad, military action in Syria, and censorship. For instance, Trump promised to “Bomb the s— out of ISIS.” He proposed to target and kill the relatives of terrorists. He suggested shutting down “parts of the Internet” so that Islamic State terrorists cannot use it to recruit American children. Plus, he promised to bring back ‘waterboarding’ and introduce other methods of torture.

The promise of prolonged warfare, censorship and the abolition of the rule of law, would seem to turn the USA government into the enemy of  both its own citizens and many people living abroad. However, the USA have a history of this; think Vietnam, McCarthy-ism and the USA’s involvement with various authoritarian regimes in Latin America – and let’s not forget the George W. Bush presidency. If all that were to make a come-back with a vengeance, it would probably lead to radicalisation of certain anti-establishment groups and/or the creation of such groups. I’m thinking along the lines of the German Rote Armee Fraktion, the Italian Brigate Rosse, or the American militant left-wing group The Weather Underground. The official torturing policy, might necessitate tearing up a treaty or two, and maybe amending the Universal Declaration of Human Rights.

Finally, the president-elect proposed to create jobs. He has promised to “bring back jobs from China”. He promised to tell Ford Motor Co.’s president that unless he’ll cancel plans to build a massive plant in Mexico, the company will face a 35 percent tax on cars imported back into the United States. As for Apple, he’s promised to bully Apple into making its “damn computers” and other products in the USA; same as for the manufacturer of Oreo cookies. Also, he promised to impose new taxes on many imports into the country.

This part of his policy seems very interesting. If implemented, it would seem to mean that America brings back home much of the – manufacturing – industry that has been outsourced to other countries. I don’t know if it can be done by bullying corporations the size of Apple and Ford, but who knows? If successful, European countries might want to adopt this model. Although, at the very least, it will lead to ripping up some more treaties and a bunch of trade-agreements; and, as with Brexit, the emphasis will probably shift to national borders and smaller markets. Certain products may become more expensive, and of course jobs will be lost in the manufacturing and supply chain in several countries, which in turn may lead to civil unrest here and there.

So, you might wonder, ‘Where’s the good news?’ Well, Donald Trump cares about Intellectual Property! Regarding China, he’s promised “a zero tolerance policy on intellectual property theft and forced technology transfer”. So that’s good, right? The lawyers are good.

(This blog tends to be in Dutch, however on this occassion, it’s not. WWW.KRACHT.LEGAL)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst in Maatschappij | Tags: , , | Een reactie plaatsen