BumaStemra niet meer van deze tijd?

Naarmate het auteursrecht verder uitdijdt, verkruimelt het maatschappelijk draagvlak. BUMA STEMRA probeert om ook op internet gelden te innen voor gebruik van muziek, maar stuit daarbij op veel weerstand. Nieuwste hoofdstukje in dit drama betreft de zogenaamde embedded files.

Wat is een embedded file? Als ik het goed begrijp, is dat in feite ieder multimedia-bestand dat op een webpagina staat. Specifiek denkt de Buma daarbij vermoedelijk aan de eindeloze hoeveelheden videoclips die vanaf YouTube hun weg vinden naar talloze andere sites, zoals Facebook.

Sommigen menen dat Buma elke realiteitszin is verloren. Er kwamen zelfs kamervragen, en uiteindelijk is de regeling voor niet-bedrijfsmatig gebruik tot tevredenheid van de minister weer ingetrokken.

Het is interessant om te zien dat er tot op het hoogste niveau beroering ontstaat over een voor de hand liggende regeling. Openbaar maken en verveelvoudigen zijn nu eenmaal het exclusieve recht van de maker. Omdat het voor muzikanten niet goed mogelijk is om zelf in ieder cafe of buurthuis hun rechten uit te oefenen, is de Buma opgericht. En nu het traditionele cafe is aangevuld met al die virtuele kletshuizen zoals Hyves en Facebook, gaat de Buma daar ook langs. Niks geks aan, zou je denken.

Maar de indruk is dat Buma de mensen een rekening wil sturen voor hun persoonlijke expressie. Dat die persoonlijke expressie plaatsvindt via het werk van anderen, doet daarbij niet terzake. Wat we zien is het paradoxale succes van de muziekindustrie.

Met veel marketing-geweld hebben platenmaatschappijen hun publiek doordrongen van de noodzaak om altijd en overal muziek te hebben. En inderdaad vinden mensen nu kennelijk dat toegang tot muziek een grondrecht is. Even kennelijk moet uitoefenen van dit grondrecht gratis zijn, zodat het recht niet illusoir en theoretisch wordt. Zodat de platenmaatschappijen tot hun woede zien hoe in al die virtuele kletshuizen muziek wordt gedraaid waar niet voor wordt betaald.

De denkfout ligt volgens mij in de gedachte dat de website-houder openbaar maakt door een muziekbestand op zijn website te plaatsen. Maar misschien maakt het enkele plaatsen van een embedded file nog niet dat de inhoud daarvan wordt openbaar gemaakt. Plaatsen van een embedded file zou moeten worden beschouwd als het laten zien van je platenkast in het cafe. Het wordt pas openbaar gemaakt doordat een bezoeker de link aanklikt en begint met downloaden. Downloaden wordt onder Nederlands recht beschouwd als prive-gebruik. (Overigens mag verveelvoudigen ook niet en op een website staat per definitie een kopie, een verveelvoudiging dus. Maar misschien moet die kopie beschouwd worden als een prive-kopie voor eigen gebruik op de eigen website?)

Let wel, de geleerden zijn het er over eens dat uploaden (dus een bestand op je website plaatsen) verveelvoudigen en openbaar maken is. Misschien is dat rechtens juist, maar in de belevenis van de mensen is daar blijkbaar geen sprake van. Een website – ook binnen een groter verband als Hyves of Facebook – is een deel van het persoonlijk leven. Het internet is voor velen inmiddels een manier om met elkaar te praten en plaatjes te draaien; en de Buma-vergoeding wordt gezien als een belasting op gesprekken. Daar is geen maatschappelijk draagvlak voor. Het persoonlijke is nu dan toch werkelijk politiek geworden. <<

Advertenties

Over krachtblog

Advocatenkantoor in Amsterdam, gespecialiseerd in Intellectuele Eigendom en effectieve procedures.
Dit bericht werd geplaatst in Auteursrecht, ICT, Marketing en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s